Search
  • El

Wereldreis op Norit

Updated: Jan 26

Een roadtrip van pot naar pot


Daar zit ik dan, in San Pedro de Atacama, Chili, maar dit had elke andere willekeurige bestemming op de kaart kunnen zijn. Nog net voor ik er een kuchje uitgooi om mijn vrouwelijkheid hoog te houden denk ik aan het moment dat mijn vriendinnen me zeiden: “Wat je ook doet El, blijf wel vrouwelijk en verslons niet”. Maar tegen beter weten in werken zowel het kuchje als de muziek die Nick van mij móest aanzetten niet… Ik ben ziek, heel erg ziek. Het soort ziek wat er voor zorgt dat je jezelf schrap zet op de pot en deze knuffelt omdat het de aankomende tijd je beste vriend gaat zijn.


Billy is ietwat ontdaan van onze late aankomst, wij habla'en geen Spaans en hij habla't geen Engels

Twee dagen geleden zijn we hier met de bus aangekomen, waarbij we eerst met pech langs de weg stonden en vervolgens zonder duidelijke reden 3,5 uur bij de grens moesten wachten. Uiteindelijk komen we dan toch aan op een verlaten en donker busstation, zonder Chileens geld voor een taxi en geen internet om ons contact te appen.

Na deze flinke reisdag, en in Zuid-Amerika bedoel ik dan ook echt lang, hebben we nergens anders zin in dan neer te ploffen op ons bed, even tegen elkaar aan te liggen om vervolgens in een diepe slaap te vallen. Maar helaas, niks is minder waar. In de deuropening staat een grote donkere man, eentje die duidelijk vrouwelijker is dan ik: Billy.

Billy is ietwat ontdaan van onze late aankomst, wij habla'en geen Spaans en hij habla't geen Engels maar gelukkig laat hij ons binnen. Hij laat onze kamer zien, een stapelbed en een twijfelaar. "Billy we zijn moe we zouden graag gaan slapen maar er ligt een laptop op de twijfelaar". Wij begrijpen weinig Spaans maar al snel werd duidelijk dat het tweepersoons bed niet voor ons zou zijn. Wij slapen de aankomende dagen bij Billy op de kamer, in een stapelbed en dus geen privékamer. En toen ben ik gaan huilen…


De huiskamer is ongeveer 10m2 en tegen deze kamer is de badkamer gelegen, deze twee zijn gescheiden door niet meer dan een kartonnen deurtje met een rooster voor ventilatie. Een deur met een rooster voor ventilatie, net wat ik nodig had... Aan de ene kant heb je Nick die zojuist de muziek aanzet terwijl Billy en nog twee Fransen gasten in de woonkamer zitten, aan de andere kant heb ik me op dat moment op mijn porseleinen vriend geïnstalleerd.

Nick en ik zijn al lang samen op reis en wanneer je daarvoor kiest, is dat eigenlijk per direct de keuze om je schaamte opzij zetten. Sterker nog: Nick is dertien jaar militair geweest en 50% van de militaire verhalen die hij mij vertelt gaan over hoe je geen echte militair bent als je jezelf niet minstens een keer ondergekakt hebt. Maar voor een drietal vreemdelingen aan de andere kant van de deur het complete blaasensemble van Typhoon ten tonele brengen, is niet iets waar ik al klaar voor ben… Helaas denkt mijn buik daar anders over. Met opgeheven hoofd verlaat ik later mijn hokje, onderga “the walk of shame” en vlucht terug naar de onderste verdieping van ons stapelbed.


We boeken een aantal dagen extra in Billy’s huisje en kunnen heel fijn verhuizen naar de privékamer, al blijft Billy zijn bezorgde hoofd regelmatig om de hoek steken om te vragen of het al “muy bueno” gaat en drankjes met pro-biotica maken. Mijn tijd bestaat vooral uit timen wanneer iedereen weg is of op zijn kamer om mijn sluiptocht naar de wc te maken. Superfijn ook dat je in Chili het wc-papier niet door mag spoelen maar het moet opbergen in het net te kleine prullenbakkie zonder deksel. Als kers op de taart levert ook het doorspoelen uiteraard problemen op… Ik heb flink wat tijd doorgebracht met mijn e-book op de pot wachtend tot het waterreservoir weer genoeg gevuld was.


Wat kan je beter doen als je ziek bent dan een driedaagse tour boeken door de Boliviaanse woestijn richting Uyuni zonder permanent een wc in de buurt te hebben, precies dit dus. Ik kan nu wel zeggen dat onze relatie een nieuwe fase in is gegaan: Nick heeft solidair ook buikgriep ontwikkeld en bij ons hostel midden op de zoutvlakte zijn slechts twee unisex wc’s naast elkaar beschikbaar, uiteraard met open bovenkant en maar één wc rolletje. Wanneer je dit samen overleeft, weet je dat het wel goed zit…



“Reizen maakt rijker” is een vaak gehoorde uitspraak en natuurlijk ben ik het daar volledig mee eens. Ik zou al onze ervaringen voor geen goud willen missen, echter wanneer je je zo ziek voelt, wil je niks liever dan je eigen plekje hebben waar je je thuis voelt.


Volg ons dagelijks via Instagram: @reisbloggers



0 views

elkehofmans@hotmail.com