Search
  • El

Wereldreis on hold

Updated: Oct 7, 2019



Ik kruip onder m’n warme dekbed vandaan en kijk een beetje verbaasd om me heen. Dit is wel een hele mooie hotelkamer… Planten, sfeervolle lamellen en dus een bizar fijn dekbed in plaats van dat eeuwige te korte laken! Langzaam dringen meer omgevingsfactoren tot me door, of eigenlijk vooral het ontbreken daarvan. Geen zacht geruis van de airco die tot mijn ergernis nooit precies goed af te stellen is, geen geluid van scharrelende kippen, rondrazende bussen of spetterende zwembadtoeristen. Dit kleine paradijsje kan maar op één plek ter wereld zijn: jawel, we zijn terug in Nederland! Ik nestel me wat dieper in het heerlijke ganzendons en laat de laatste 24 uur nog een keer de revue passeren. Dat was voorlopig de laatste keer samen opgepropt met onze bagage in een veel te kleine tuktuk naar het vliegveld, dat was ons laatste geld uitgeven aan veel te dure vliegveldkoffie en dat was het afsluitende slenteren-eten-spelletjes spelen-lezen-muziekje luisteren tot we eindelijk mogen boarden.


We zoeken ons plekje en nog een tikkeltje zenuwachtiger dan normaal kijk ik in het vliegtuig om me heen… Zo’n beetje alle vrouwen aan boord zijn gesluierd en de mannen kijken streng voor zich uit, gaat deze vlucht eigenlijk wel naar Amsterdam of zijn we per ongeluk onderweg naar een suikerfeest in het Midden-Oosten? Goed voorbereid als wij altijd zijn, hadden we tijdens het boeken van de tickets een beetje gemist dat we vanuit Colombo vrij snel een tussenstop zouden maken in Musqat. Mag de pret niet drukken, ik vlieg voor het eerst met KLM en kreeg per direct een thuisgevoel bij het veiligheidspraatje in het Nederlands. Bij het voorstellen van onze gezagvoerder Dennis Kaas schieten we acuut in de lach en zien de bruine volkorenboterham al bij elkaar in de ogen, deze vlucht kan voor ons eigenlijk al niet meer stuk.

Helaas blijkt het opvoeden van Islamitische kinderen ook gewoon een rotklus en onze vrienden van KLM krijgen het zichtbaar steeds zwaarder met het terechtwijzen van deze niet luisterende koters. Rondrennend, zelfs tijdens de landing, wordt het het personeel echt te gortig en ons medelijden groeit tegelijk met aantal afgelegde vliegmijlen, al vonden we het “I told you already five times to SIT DOWN” op z’n Louis van Gaal Engels over de intercom dan wel weer redelijk vermakelijk. Na een vlucht van een klein uurtje wordt het vliegtuig aan de grond gezet en de schade zichtbaar. Het merendeel van de passagiers stapt uit, een slagveld aan papiertjes, eten, plastic, braaksel en het personeel in wanhoop achterlatend. Misschien dat de schaamte goed verborgen lag achter de boerka’s….


De rest van de vlucht verloopt rustig en ‘s ochtends vroeg om 7 uur landen we op Schiphol. Onze backpacks liggen al keurig op de band en de magische “Hello Goodbye glazen schuifdeur” stelt niet teleur met als verrassing alle ouders wachtend aan de andere kant, een gouden moment. Later laten we ons, een beetje verdwaasd van de abrupte overgang, achterin de auto naar Eindhoven rijden.

Zaten we echt nog geen dag geleden in een kustplaatsje te genieten van een lokaal Sri Lankaans roti ontbijt..? Was dat voorlopig echt de laatste keer dat ze ons als reiziger probeerden af te zetten door datzelfde ontbijt binnen een dag een prijsstijging van 200% te laten doormaken? Snif, toch een bijzonder moment achteraf. Jammer-de-bammer voor deze gehaaide uitbater hebben wij tegenwoordig een perfect getraind oog voor het doorzien van deze “die westerlingen zullen we eens hebben, ook al zijn ze niet super wit meer” acties.


De mensen om ons heen zorgen ervoor dat er maar één plek op aarde is waar je je écht thuis voelt, waar je geschiedenis en toekomst op een natuurlijke manier samen kunnen smelten

We hebben de komende maanden een fijn appartement en halen meteen mijn koffers met kleren en Nicks doosje op. Natuurlijk meteen die dag nog boodschappen doen, verrukt lopen we met ons lijstje door de Jumbo, wat een keuze! De producten in onze shopper stapelen zich snel op, symbool staand voor onze blijdschap om weer terug te zijn in het land van onze vrienden en familie.

Zij zijn uiteindelijk de doorslaggevende factor geweest om een pauze in onze reis in te lassen, naast al de prachtige plekken die we ontdekt hebben is het besef van dit gemis een belangrijke gewaarwording geweest. Stiekem wisten we dit diep van binnen natuurlijk wel, maar de mensen om ons heen zorgen ervoor dat er maar één plek op aarde is waar je je écht thuis voelt, waar je geschiedenis en toekomst op een natuurlijke manier samen kunnen smelten. Wat hebben we ervan genoten mensen weer vast te kunnen houden, vriendinnen te bewonderen die ineens op een soort magische manier tot moeders getransformeerd zijn en perplex te staan van een klein nichtje dat pardoes een volwaardig blond staartje op haar hoofd heeft weten te groeien en mij bij aankomst vrolijk tegemoet zwaait, al “tante Ewke!” roepend alsof ik niet net ruim 9 maanden weg ben geweest.


We gaan ons voorlopig overgeven aan het leven in Nederland. Werken, leuke dingen doen en vooral even genieten van het pakken van festivals in plaats van onze tas, wat een genot om uit een klerenkast te leven in plaats van uit een backpack. De komende tijd ruilen we deze in voor een rugzak geschikt voor dagjes of weekendjes weg, want eerlijk is eerlijk, dat is in Nederland natuurlijk ook gewoon “fucking fantastisch”!


Neem een kijkje op de website van Van Os tassen en koffers voor een top assortiment rugzakken, handtassen, toilettassen en nog veel meer.


Volg ons dagelijks via Instagram: @reisbloggers

1,067 views2 comments

elkehofmans@hotmail.com