Search
  • El

Verrukkelijk Vietnam

Updated: Oct 7, 2019


Momenteel zijn we herstellende van een lichtelijke cultuurshock. Bali was luxe, hip, gezond, relaxt en achteraf gezien eigenlijk ook helemaal niet zo Aziatisch…. Maar we zijn potverdikkie wereldreizigers! Verwend op Bali blijven hangen telt niet! Dus hop met die yogabillen dat vliegtuig in naar Ho Chi Min, de grootste zuidelijke stad van Vietnam. Van te voren hoorden we veel gemixte signalen over deze metropool in Zuidoost-Azië. “Vieze stinkstad, erg druk, hectisch verkeer, dure hotels”, een aantal uitspraken waardoor we toch wel bedenkingen hadden over het aantal te verblijven dagen. Te snel weer doorreizen vinden we erg vermoeiend dus komen we uiteindelijk uit op een veilige ratio van 3 nachten. Na een toch wel intensieve reisdag nemen we een Grab (de Aziatische Uber) en zoeken een tijd in een steegje naar ons hotel, meestal niet het beste teken. De hotelprijzen in Ho Chi Min liggen inderdaad een stuk hoger dan gemiddeld in Azië, ik was dus ook vrij content met onze tweepersoonskamer mét ontbijt binnen budget. Mijn blijdschap zakt helaas direct met drie punten als we de kamer binnenstappen, in een hoekje staat een stapelbed en als we naar rechts kijken zien we dat we verbazingwekkend genoeg een kamer met zeezicht hebben! Mocht je even niet scherp hebben waar Ho Chi Min ligt: niet aan zee… Dat dit raam geschilderd is en we dus eigenlijk tegen een muur aan zitten te koekeloeren, is iets wat Nick erg komisch vindt en ik nog regelmatig terug ga horen.


Goed, Ho Chi Min verkennen. Eigenlijk valt deze “vieze stinkstad” ons alles mee en we gaan er, zoals aangeraden, helemaal niet zo snel mogelijk weer weg! Het zonnetje schijnt, het verkeer valt ons mee en door de Netflix documentaire over de oorlog vinden we ook de geschiedenis van de stad interessant.

De eerste Bahn Mi die we hier op straat bestellen is ook meteen een winnaar, de Franse bezetting van Vietnam heeft duidelijk zijn lekkere sporen nagelaten want deze baguettes zijn heerlijk knapperig, goudgeel gebakken en overmatig belegd met véél vlees en groenten. Goed brood, anders dan getoast casino wit, is zeldzaam in Azië dus we genieten er extra van. Ik – grote meid – krijg zelfs mijn toch wel flinke broodje helemaal op, ziet ook Nick enigszins verbouwereerd aan. Hij is gewend delen van mijn maaltijden te krijgen en is niet echt blij met deze ontwikkeling.


De toeristen schieten er meer op los dan Nick met zijn camera - resultaat 0 foto's - dit zegt meestal genoeg

De Cu Chi tunnels… Zullen we daarheen gaan? Ik ben er een aantal jaar geleden al geweest en was niet super onder de indruk. We skippen graag echt toeristische attracties maar door Netflix en het indrukwekkende oorlogsmuseum in Ho Chi Min geven we de tour uiteindelijk toch groen licht. En… weten daarna weer precies waarom we dit meestal niet doen. Onze gids, veteraan Tony, heeft aan de Amerikaanse kant gevochten en vertelt met een hoop ongemakkelijke schietbewegingen en “tatatata” geluiden over de geschiedenis van Vietnam. In Cu Chi worden we de bus uitgedreven en beginnen met een verplichte film waarschijnlijk net na de oorlog gemaakt; niet naar te kijken en al helemaal niet te verstaan. Over de tunnels zelf kan ik ook kort zijn; een originele tunnel voor slanke toeristen, een neptunnel aangelegd speciaal voor dikke toeristen en een schietbaan waarbij Vietnam tegen vergoeding van zijn overschot aan kogels probeert af te komen. De toeristen schieten er meer op los dan Nick met zijn camera – resultaat 0 foto’s – dit zegt meestal genoeg.


We boeken een nachtje bij in ons stapelbed, alwaar ik geheel onterecht verbannen ben naar het bovenste bed. Onze eerste Pho (gevulde soep) bij een straattentje is fantastisch en we drinken eindelijk weer een keer een wijntje in een mooie skybar. Dat de goede drankjes daadwerkelijk bij onze tafel aankomen hadden we niet verwacht, het niveau Engels van de Vietnamezen is wellicht ook een erfenis van de Fransen; ronduit beroerd.


In onze tweede week Vietnam reizen we af naar Da Lat, een redelijk grote stad in de bergen. De weg hier naartoe is werkelijk prachtig, de bus volgt bergwegen kronkelend door adembenemende natuur. In Da Lat is het een graad of 10 koeler en dankbaar vis ik m’n lange broek onder uit m’n backpack. Na 4 uur in de bus zijn we uiteraard, story of our live, weer hongerig en vastberaden gaan we op pad. Op jacht naar eten vinden we vaak een sport maar deze keer storten we neer bij de eerste de beste soort vitrine op straat. We kiezen als kind in een snoepwinkel een aantal stokjes uit, de tafelbarbecue wordt op tafel neergezet en dan kan het grote-gril-genot beginnen. We vallen van de ene in de andere verrukking, proeven dingen die we nog nooit eerder gegeten hebben en betalen na ons bord nog 2 keer aangevuld te hebben uiteindelijk 3,75 euro. Dit is Vietnam op haar best!


Da Lat is fijn, we maken op de brommer een prachtige rit door de bergen naar twee watervallen, de één prachtig en de ander mwa. Maar Hoi An – stad bekend om zijn lichtjes en lantaarns – lonkt. We pakken onze tas weer in, boeken de nachtbus en als je nieuwsgierig bent naar hoe zo’n tocht van 15 uur in het donker over bergweggetjes verloopt, raad ik je zeer zeker aan om de volgende blog te lezen….


Volg ons dagelijks op Instagram: @reisbloggers



684 views5 comments

elkehofmans@hotmail.com