Search
  • El

Roadtrip door Patagonië

Updated: Nov 16, 2019



Na meer dan een half jaar overzomerd te hebben in Eindhoven is het de hoogste tijd om weer op pad te gaan. Ik heb Argentinië en dan vooral Patagonië al jarenlang als romantisch plaatje met rode wijn en Gauchos in mijn hoofd en Nick, makkelijk als hij is, vond het geen enkel probleem om mee die kant op te gaan.


Hangry en moe, met smart wachtend op het eerste restaurantje dat ons met open armen en een flinke steak zou verwelkomen

In zonnig Buenos Aires zitten we in een Airbnb bij Santiago en zijn broer in huis. Beiden super behulpzaam en aardig, dus hier hebben we een hele fijne eerste week. We knallen er meteen elke dag flink wat loopkilometers tegenaan en waren eigenlijk vergeten dat we er juist van houden om nieuwe dingen op het gemakje te ontdekken.

Ook de jetlag hakt er nog aardig in, dus we hebben er toch stiekem best een beetje moeite mee dat de Argentijnen zichzelf pas rond 21:30 klaarmaken om aan tafel gaan. De restaurants zijn donker en houden hun deuren dus ook gewoon tot 20:00 uur potdicht. Heel wat uurtjes hebben we rondgezworven, hangry* en moe, met smart wachtend op het eerste restaurantje dat ons met open armen en een flinke steak zou verwelkomen.


Verder naar het zuiden willen we, naar Patagonië! Bussen en vliegtuigen die kant op zijn poepieduur en dus huren we in Bariloche een auto “el caballo blanco”: het witte paard. Vanuit hier beginnen we onze fantastische roadtrip op weg naar het voor ons zuidelijkste stadje: El Calafate. Het landschap verandert langzaam van bergachtig kronkelend naar uitgestrekt en vlak. Van wit besneeuwde bergtoppen naar bruin en rotsachtig. Genietend van het uitzicht en goede muziek verteren we flink wat kilometers van stadje naar gehucht.

De Argentijnse keuken stelt hier echter wel behoorlijk teleur: er blijkt steeds niks te halen behalve aanmaakkoffie en schnitzel. Schnitzels ofwel “milanesa’s” in alle soorten en maten, met tomatensaus, met gebakken ei, met kaas of gewoon simpel op een broodje. Snel vervolgen wij onze ruim 1600 km naar het zuiden, zwaaien onderweg naar een overstekend gordeldiertje en schieten steeds weer in de lach als gezapig grazende lama’s synchroon hun blije hoofden in de lucht steken wanneer wij voorbij sjezen.

El Calafate is voor de “niet iedereen is een buitenmens, maar niemand is een binnenmens” een waar paradijs op aarde. We verbazen onszelf kwijlend met onze neuzen tegen de etalage van “The North Face” winkel, al blijken we natuurlijk lang niet zo voorbereid als de doorsnee Patagoniëreiziger. Over het algemeen flink wat jaartjes ouder, volledig gestoken in ademende kledij, dikke sokken over de legging en zich in groepen vooral traag als een soort van “walking dead” voortbewegend.


Een mini-roadtrip zet koers richting Chili, natuurpark “Torres del Paine”. Om 04:45 uur gaat de wekker en super voorbereid met broodjes, yoghurt, fruit, een fikse thermosfles en muziek van “The war on drugs” over de boxen stappen we in de auto.



De zon komt langzaam op en we rijden door een waar schilderijtje aan wolken, van roze tot paars tot lichtblauw. Zelfs de net ontwakende lama’s lijken van dit schouwspel van kleuren te genieten. Wanneer we de grens van Argentinië gepasseerd zijn komen we in een aantal kilometers niemandsland terecht, kilometers lucht voor ons vanaf nu toebehorend aan de machtigste vogel van de Andes: de Condor. Niet één, niet twee maar wel 50 kolossale vleugels spreiden zich boven onze hoofden uit. Biddend, zwevend en nauwelijks vast te leggen op film of camera. Een half uur later, met een gevoel dat deze dag nu al niet meer kapot kan, rijden we verder naar de grens van Chili. Waarschijnlijk komen we voor de dienstdoende douanier met een nét wat te vrolijk gezicht binnen, knorrig vraagt hij om de auto te verplaatsen om te beginnen aan een grondige check van onze trouwe bolide. Triomfantelijk houdt hij, na een tijdje grondig graafwerk verricht te hebben, onze zak fruit in de lucht. We waren toch zeker niet van plan DIE de grens mee over te nemen?! Inleveren, en snel!

Gelukkig zijn de Chileense meisjes bij de ingang van het park ons beter gezind. Hoe we willen betalen: met Chileense peso’s, dollars, euro’s? Alles is goed. Nee niet met creditcard nee. Oeps. Met waterige oogjes leggen we uit net 5 uur in de auto gezeten te hebben en mogen we toch naar binnen, fjoeh.


We stuiten meteen op een clubje vrolijke guanaco’s (door meer onwetende mensen vaak ook wel lama’s genoemd) gewend aan mensen en als echte pro’s poserend voor de foto.

Na een kilometer of wat rem ik af omdat een redelijk groot beest op z’n dooie gemakje voor ons de weg oversteekt. Is dat wat ik denk dat het is…? Ja hoor: een f*cking poema!


Nick begint in blinde paniek lenzen te wisselen en langzaam rijden we dichterbij. Als een volleerd paparazzislaafje trek ik op, rem ik af, sta ik stil en onderga een soort van beklimming van fotograaf met zoomlens vanuit de bijrijderskant. De prachtige poema sjokt 5 minuten wat rond en verdwijnt uiteindelijk achter een bergtop, ons in pure verbazing achterlatend. De eigenaar van onze Airbnb woont hier al 14 jaar en heeft hem nog nooit mogen zien… Wat een magische dag, en dan moeten we het hoogtepunt van het park nog zien: de daadwerkelijke torres ofwel de unieke bergtoppen van dit gebied.

Dan alweer richting de laatste stop van onze roadtrip: El Chalten. Denk aan après-ski achtige hutjes, aan warme chocolademelk met rum, aan een kopje koffie in de zon op een terrasje.

Een echt bergbeklimmersdorpje vanuit waar we prachtige hikes richting de bekende berg “Fritz Roy” maken. Deze knoeperd van een berg domineert het landschap en zijn omgeving, lijkt alles in zijn buurt aan te trekken, wat de weg ernaartoe maar ook ervandaan weer tot een werkelijk genot maakte.


En toen was de blog eigenlijk afgelopen. Maar natuurlijk kwam ook de terugreis nog. Een reisdag waarop we vrolijk meezingend in onze auto zitten, waar Nick na een tijd - grofweg 80 km verder - tussen neus- en lippen door vraagt: “uuuh El… Moesten we niet ergens een afslag nemen naar de Ruta 40?” Nog een paar uurtjes verder en we waren als een soort verdwaasde Forrest Gump bij zee aangekomen. Een dag waarop tijdens mijn shift nét voor de auto een gordeldiertje de weg oversteekt en dit waarschijnlijk niet kan navertellen. Een dag waarop we de laatste benzinepomp negeren – we hebben nog 4 van de 10 blokjes – en uiteindelijk met allerlei knipperende waarschuwingslichtjes het stadje uitgedroogd binnenrollen. Maar 4929 km en misschien wel een miljoen liedjes verder is er dan toch echt een einde gekomen aan deze fantastische roadtrip.


*Hangry: samenvoeging van hungry en angry. Voor verdere uitleg verwijs ik je door naar de familie Meulenbroeks.

Volg ons dagelijks via Instagram: @reisbloggers

0 views

elkehofmans@hotmail.com