Search
  • El

Ondersteboven van Australië

Updated: Oct 7, 2019


We moeten Indonesië uit, 30 dagen eerder dan gepland. Vliegvelden verhogen mijn bloeddruk, hartslag en stresslevel zodanig dat ik eigenlijk alleen maar bezig ben met zo snel mogelijk de uitgang vinden. Met name de douane is een hobbel die met een sprint genomen moet worden. Dit gedrag is een souvenirtje van een als tiener gemaakte reis naar Curaçao, toen werd ik samen met blonde vriendin verdacht van bolletjesslikken en tussen de rastamannen en buitenvrouwen voor lange tijd in een kamertje achteraf geparkeerd. Gevolg: ik heb het niet op vliegvelden, zeker niet als ik alleen reis en dus heb ik het verkeerde visum gekocht. Oeps.


"Laten we even voor 10 dagen naar Australië gaan"

De visarun is een begrip waar alle lange termijn reizigers mee te maken krijgen. Als niet-inwoner mag je ook niet permanent in een land verblijven en om de zoveel dagen moet je er dus uit. Goed, waar gaan we naartoe? Singapore en Kuala Lumpur zijn het dichtst bij, maar hier is Nick al geweest. Uiteindelijk valt ons oog op Perth. We kijken elkaar aan: “Laten we even voor 10 dagen naar Australië gaan”, een zin die ik als vrouw geboren in Eindhoven nooit gedacht had even nonchalant uit te spreken.


Ok, naar het vliegveld, eerste vliegreis samen: check. Meteen na het landen in Australië valt ons het volgende op: wat een aardige mensen! Geen misbruik van schijnbaar autoritaire functies en geen gesnauw bij de douane dat ik mijn bril af moet zetten. Het personeel is ontspannen, wijst vriendelijk de weg en de vliegveldneuroot in mij kan ze wel zoenen! Mmm, dan wel alleen om hun beminnelijke gedrag want ons beeld van blonde, bruin gespierde surfdudes en –babes blijkt zacht gezegd niet helemaal overeen te komen met de werkelijkheid. De inwoners van Perth zijn over het algemeen aan de zware kant en gekleed naar, uuh ja hoe zal ik het omschrijven… De mannen hebben vaak een smerig petje en een strakke, functionele zonnebril op, de vrouwen hebben iets zonder vorm aan, passend bij dr. Phil publiek. Weg romantisch, zonnig beeld van mysterieus continent aan de andere kant van de wereld.

Dit gaan we echter de pret niet laten drukken. Het is winter in Perth maar het zonnetje schijnt lekker en we zetten koers naar ons hostel genaamd “The Old Swan Baracks”. De hoop om gezellige, like-minded, medereizigers te ontmoeten vervliegt snel, de andere gasten zijn middelbare mannen die niet echt op doorreis lijken te zijn. Maakt niet uit, we knopen, gezellig met muts op, een praatje aan in de keuken die uitermate praktisch geheel als vrieskist functioneert. Na flink wat wijze raad over “een knaller maken in bitcoins” trekken we onze sportschoenen aan en stappen we ons mistroostige hostel uit, klaar om de straten van Perth te gaan verkennen.


Opnieuw onze ogen uitkijkend over al de jaren ‘80 mode op straat zetten we er flink de pas in. De stad is ruim opgezet, rustig en eigenlijk is er stiekem niet zo veel te doen. Als we hiernaar vragen bij wat jongere inwoners van Perth, kijken ze ook steeds redelijk bedenkelijk. We doorkruisen Kingspark, nemen het pontje, schieten een foto van de skyline van Perth en tja, dat was het wel zo’n beetje. Ons budget zou het sowieso niet toelaten om hier veel tijd door te brengen. De gemiddelde maaltijd kost meer dan 20 dollar en een koffietje is al helemaal niet te betalen. Naar de supermarkt dan maar. Wat??? Een paprika voor 7 dollar, een komkommer voor 5?? Opeens wordt het voor ons een stuk begrijpelijker waarom de meeste Australiërs waarschijnlijk niet voor hun lol op de weegschaal gaan staan.


We besluiten dat het tijd is om de stad te laten voor wat het is en een nieuwe droom werkelijkheid te laten worden. Na wat online research vinden we een campertje dat goedkoper is dan The Old Swan: voor 29 dollar per dag is dit juweeltje voor een midweek de onze! Trots, met de muziek voor “on the road” paraat, laten we de straten van Perth achter ons, nieuwsgierig naar de uitgestrekte wegen van Australië.

369 views4 comments

elkehofmans@hotmail.com