Search
  • El

Met de tuktuk door Sri Lanka

Updated: Oct 7, 2019


Wie veel wil zien, legt heel wat kilometers af. Met de scooter als heilige koe op Bali begonnen en later door Vietnam, Thailand en Myanmar onszelf nog heel vaak op dit ijzeren ros tegen elkaar aangeplakt. Ook hebben we vooral heel wat bussen van binnen gezien. Oude bussen, nieuwe bussen, héle snelle bussen, volgepropte bussen, bussen tevens dienstdoende als rijdende brievenbus of zelfmoordbussen. Die laatste rijden in hun glimmende graffitiverpakking rond op de Sri Lankaanse kronkelwegen. Het schijnt dat er twee busmaatschappijen de dienst uitmaken, die van de overheid en een commercieel bedrijf. Het doel is natuurlijk zo veel mogelijk passagiers oppikken en ze zo snel mogelijk – op de juiste bestemming – er weer uitspuwen. Dit komt erop neer dat het een soort real life GTA spel op de romantische kustwegen geworden is. Bussen die elkaar voorbij sjezen, halsoverkop op de rem moeten en met gierende, piepende, rokende banden weer binnen 5 seconde op topsnelheid zitten. Kortom: een ervaring die elke backpacker door Sri Lanka een keer mee zou moeten maken. Het avontuur stopt namelijk niet wanneer de bus een nanoseconde voor je tot stilstand is gekomen, jij je met rugzakken en al naar binnen hebt weten te slingeren en een plekje bemachtigt tussen oma en mannen met flinke snorren (nooit uit de mode geweest in Sri Lanka). Hier begint het eigenlijke avontuur pas.

Natuurlijk om te beginnen veel verkopers met gefrituurde hapjes. Zijn deze nét voor je neus uitgestapt? Niet getreurd, op veel plekken langs de route bieden mensen lekkers te koop aan vanaf buiten gewoon door de ramen. Uiteraard optredens van traditionele Sri Lankaanse muzikanten of promotie van een nieuwe vlekverwijderaar. Deze beste man wierp zich in onze formule 1 bus, zette zijn microfoon aan en liet ons versteld staan van het goedje dat die vervelende inktvlek op zijn blouse gewoonweg oploste! Super interessant maar vooral héél fijn dat de muziek door de buschauffeur/ dj voor deze 5 minuten van standje trommelvliesverwoester naar een redelijk acceptabel volume technofeest gezet werd.

Heel wat verbaasde gezichten volgen ons “groene blik van vrijheid” als wij voorbijkomen

Na al deze maanden afhankelijk te zijn geweest van het openbaar vervoer, van taxichauffeurs, van tuktuk drivers die ons steevast probeerden op te lichten, hebben wij er genoeg van! Wij willen weer zelf bepalen waar we wanneer naartoe gaan en besluiten onze eigen tuktuk te huren. Ons groene monster staat voor ons klaar bij het verhuurbedrijf en Nick heeft de primeur van zijn eerste tuktuk rijles. Deze veredelde brommer moet je schakelen met je handen en dat is best even wennen, hortend en stotend leggen we onze eerste meters door Negombo af. Held op de weg als Nick is, heeft hij het systeem snel door en we zetten koers naar onze eerste bestemming, zo’n 120 km noordwaarts. Met de zee aan onze linkerkant en ontelbaar veel palmbomen aan de rechterkant zetten we de muziek op 10 en zingen ongegeneerd mee (meer mensen toevallig Uncle Kracker – Follow me als guilty roadtrip pleasure?). Heel wat verbaasde gezichten volgen ons “groene blik van vrijheid” als wij voorbijkomen, ook voor politieagenten zijn wij mega interessant.

We worden maar liefst 4 keer aangehouden om onze papieren te controleren – prima in orde – en om een praatje mee aan te knopen. Westerlingen in een tuktuk zijn hier nog een zeldzaam goed en de momenten dat ik rijd en Nick languit achterin ligt met zijn voeten een klein stukje uitstekend, zijn we helemaal een rijdende attractie. Vrouwen rijden geen tuktuk in Sri Lanka dus ze kijken hun ogen uit als ik hem soepel in z’n vierde versnelling zet en lief zwaai bij het inhalen.


Zoals bij zoveel roadtrips is de reis belangrijker dan de bestemming. We rijden flink wat kilometers maar allemaal op het gemakje. We ondervinden namelijk aan den lijve dat we van heilige koeien gedegradeerd zijn naar rijdende kakkerlakken. De tuktuk is volledig ondergeschikt aan al het andere verkeer op de Sri Lankaanse wegen. Een pick-up die voor je op z’n dooie gemak gaat keren? Wachten maar. Een zelfmoordbus op inhaalmissie die op jouw rijbaan pontificaal op je afkomt? Aftaaien naar links. Een andere tuktuk die jou eerst vol allure inhaalt maar daarna op snelheid slakkengang voor je gaat tuffen? Zuchten en accepteren.

Maar wat een genot om ’s ochtends onze bagage in de tuktuk te gooien, een keer te toeteren naar de hotelmedewerker die het gras aan het vegen is (echt gezien) en hem na één of twee keer af te laten slaan, met z’n neus in de goede richting te sturen. Die goede richting blijft trouwens altijd maar de vraag als ik navigeer maar daarover is genoeg gezegd. We doorkruisen Sri Lanka op de meest ontspannen manier die er is, worden regelmatig op de foto gezet en zwaaien onze polsen lam naar alle lieve mensen langs de kant van de weg. Van hobbelend over kustwegen naar meanderend door bergen, dwars door de vele prachtige theeplantages. Wat een manier om onze reis door Azië af te sluiten, vol vrijheid, muziek, plezier en liefde. Maar nu is het tijd om ons gezicht weer even in onze home town Eindhoven te laten zien… Het vliegtuig wacht op ons, samen met veel mensen die wij ontzettend gemist hebben. Niet langer getreurd, we komen eraan, de dikke knuffel is onderweg!


Volg ons dagelijks via Instagram: @reisbloggers




1,101 views2 comments

elkehofmans@hotmail.com