Search
  • El

Loempia's en lampionnen

Updated: Oct 7, 2019



Zoals je in de vorige blog hebt kunnen lezen, overleven we de nachtbus van Da Lat naar Hoi An maar net. Deze stad moet gezellig zijn en is uitverkoren om het hostelleven een nieuwe kans te geven. Nachtbussen komen altijd onchristelijk vroeg aan, dus zit ik met bril nog op en Nick met toeter nog in z’n oren om 07:15 uur bij de receptie. Nee helaas, onze bedden zijn nog niet beschikbaar, inchecken vanaf 14:00 uur. Wooow, dat duurt nog lang, ik ben te duf om uit te rekenen hoeveel uur precies maar ik weet dat het er veel zijn! Pluspunt: we mogen tegen betaling wel aanschuiven aan het ontbijtbuffet op het dakterras. Reizen maakt hongerig dus we vallen aan op de bananenpannenkoekjes met pindakaas (goed nieuws, want dat betekent dat onze eigen heilige pot pindakaas onaangebroken in de tas kan blijven) en dan kan het lange wachten beginnen. We verslepen ons naar de bank beneden, lopen een klein blokje om, schuiven de lunch ook maar meteen naar binnen en net als je denkt dat het nooit 2 uur wordt, komt het verlossende bericht: onze bedden zijn gereed!


Onze hotelkamers zien er normaal gesproken binnen 5 minuten uit alsof het uitverkoop is geweest in de Pri-mark

De kamer is netjes maar wel een beetje vreemd: drie bedden op één kamer. Dat betekent dus wij en een vreemde waar we de badkamer mee moeten delen. We krijgen tijdens ons verblijf van drie nachten uiteindelijk twee keer een gezellig meisje naast ons en één keer een erg stille Chinees. Tot zo ver een prima ervaring, al vind ik het wel een beperking om al je spullen steeds in een kluis op te moeten ruimen, onze hotelkamers zien er normaal gesproken binnen 5 minuten uit alsof het uitverkoop geweest is in de Pri-mark.


Ons hostel organiseert elke dag een activiteit en op onze dag van aankomst was dat het maken van verse springrolls. Dit blijkt er uiteindelijk op neer te komen dat een erg jolige Vietnamese vrouw op een tafel staat en voordoet hoe je alle ingrediënten op het rijstpapier legt en dit daarna ja uh gewoon oprolt, zeg maar. We knipperen met onze ogen en de echt nét gemaakte rolletjes zijn bij toverslag ineens gefrituurd, we krijgen in de gaten dat er achter dit hostel een heel gesmeerde organisatie zit. De frituurrolletjes draaien we volgens instructie zowaar nog ín verse rolletjes en we mogen deze zoveel eten als we willen, een activiteit naar ons hart!


Hoi An heeft een heel gezellig centrum, officieel een fiets – en loopgebied maar natuurlijk scheuren de brommers je nog steeds aan alle kanten om je oren. Overdag is het heerlijk om weer een keer door een stadje te kunnen slenteren, koffie op een dakje te kunnen drinken en op een soort van terrasje lekker mensen te observeren. Nou ja, eigenlijk zitten we vooral naar Aziaten te kijken, Hoi An is overspoeld door veel Chinezen die in matchende kleding – kan je in Hoi An op maat laten maken – de straten overnemen. ’s Avonds is het prachtig met alle sfeervolle lampionnen, maar kan je je eigenlijk nauwelijks meer fijn bewegen en moeten we door waarschuwingen over zakkenrollers erg op onze tas letten. Ons voornemen om in Hoi An enkele weken te verblijven gaan we niet waarmaken. Het is wel heel mooi maar zó toeristisch dat het een lekkere vibe of iets mist….


We hebben wel een fijn sportschooltje gevonden alwaar Nick mij als een echte personal trainer elke dag afbeult, dit is fijn ter compensatie van de overheerlijke broodjes van de Bahn Mi Queen (halleluja) en café Rosie’s. Bij het laatste ontbijten we eindelijk weer met smoothiebowls, die hebben we gemist na Bali. Ook vinden we hier lekkere Vietnamese koffie zonder vissaus. Jawel, je leest het goed: vissaus wordt vaak (als je geluk hebt) ofwel bij het branden van de bonen toegevoegd maar bij de eenvoudigere variant flikkeren ze het er gewoon in bij het zetten van de koffie. We hebben de voordeelfles daadwerkelijk naast de koffiezetapparaten zien staan. Vietnamezen zelf reageren trouwens héél verbaasd als je iets zegt of vraagt over vissaus in de koffie.




Op tripadvisor worden de kookcursussen zeer aanbevolen dus zo’n cursus lijkt ons nog een goede laatste tijdsbesteding in Hoi An. Samen met de chefkok gaan we naar de markt. Dat het restaurant alles uren eerder – toen wij nog heerlijk op één oor lagen – al vers heeft ingekocht is logisch dus dit “inkopen doen op de markt” is uiteindelijk meer een veredelde rondleiding. Ook leuk, de beste man vertelt veel en Nick kan wat mooie foto’s schieten. Terug in het restaurant wordt de keuken klaargezet, maar liefst 2 soort van campingpitjes en verder liggen alle ingrediënten al voorgesneden klaar, netjes in bakjes gerangschikt. De voorbeeld springrolls worden gemaakt en we merken dat de kok wel een issue met loslaten heeft want met veel moeite duwen we zijn handen weg en draaien we uiteindelijk onze eigen rolletjes. Voor de papayasalade en het vispotje staan ook de benodigdheden keurig klaar, we gooien ze in de pan of kom en vragen ons af of we hier uiteindelijk nou heel veel van geleerd hebben… Het is in ieder geval lekker; we eten alles smakelijk op en bij het weggaan komt de chefkok nog trots terug uit de keuken met onze certificaten. Jawel, “Elleke” is ook geslaagd!


Volgens ons dagelijks op Instagram: @reisbloggers



452 views3 comments

elkehofmans@hotmail.com