Search
  • El

Het leven in een hostel (als 30+er)

Updated: Oct 7, 2019



We gaan eraan geloven! Op Bali hebben we alleen in hotels en homestays verbleven en de tijd is nu rijp om het hostelleven te gaan ontdekken. Nieuwe mensen ontmoeten vinden we nou net het toffe van reizen en dit gaat in hotels lastig. Ook “missen” we een gezellig plekje waar je ’s avonds na het eten lekker wat kan lezen of een Netflixje kijken, en dus geen bed is. De taak om hotels uit te zoeken is langzamerhand enigszins mijn kant opgeschoven en op een kleine misser na in Ho Chi min (ach een stapelbed is toch ook old-school en oepsie is dat raam geschilderd?) volbreng ik deze prima. Na redelijk wat gedegen speurwerk kom ik uit bij Mui Ne Hills Backpackers, dat klinkt goed!


Wij zetten het geluid van onze koptelefoon iets hoger maar de galm van het machinegeweer klinkt hier gewoon doorheen

We pakken de bus van Ho Chi Min naar Mui ne, een ritje van 5 uur, niks voor Vietnamese begrippen. We installeren ons op de bovenste rij van de slaapbus, het is overdag maar toch relaxt, en ik zie dat we tussen opvallend veel locals liggen. Niks mis mee, dat voelt lekker ”echt” Vietnamees. Na 20 minuten denken we hier helaas anders over. We liggen blijkbaar tussen een familie op jaarlijks uitje; moeder, oma en kleinzoon liggen beneden te kwèken (iets anders kunnen we het echt niet noemen) en vader heeft zich een verdieping hoger onttrokken aan deze commotie en is één of ander schietspel aan het spelen met het volume op 9, uiteraard zonder oortjes in. Wij zetten het geluid van onze koptelefoon iets hoger maar de galm van het machinegeweer klinkt hier gewoon doorheen. Dan heb je aan Nick een verkeerde, met dringende toon en autoritaire blik spreekt hij de man aan die snel afdruipt. Eindelijk rust, van korte duur helaas. Kleinzoon heeft geen zin in 5 uur bus en sjouwt beneden wat op en neer en is alleen stil als oma af en toe Pringels in zijn al wat te dikke knuistje duwt. Als ook dit niet meer helpt, komt er een verschrikkelijk hard en schel kindervermaak-filmpje voorbij, aaaargh.


We overleven de busreis en worden door het vriendelijke personeel (not) op straat gezet. Na 10 minuten met volledige bepakking een straatje, niet bepaald vals plat, af te lopen snappen we waarom het hostel “hills” in de naam heeft. Helemaal bovenaan de heuvel vinden we de receptie en vlakbij is ons verblijf, voor de zekerheid had ik bij booking.com het vakje “rustige kamer” aangekruist. We zetten de spullen neer, gaan op verkenning en vallen met onze neuzen in de boter: het kussengevecht op een paal boven het zwembad is net begonnen! De erg aanwezige Nederlandse entertainer doet nog een poging onze namen op het deelnemersbord te schrijven maar ziet snel in dat dit een hopeloze zaak is. We zeggen toe aan te moedigen en gaan er eens goed voor zitten. De gevechten zijn vaak van korte duur, vooral de vrouwen laten het kussen vrij snel voor wat het is, stappen over op de duw- en trek techniek met als resultaat dat ze beide prompt links of rechts de paal af kieperen. We vinden dit vermakelijk en bestellen bij ronde 2 een lekkere, koude Leffe.


Al snel ondervinden we dat het kussengevecht niet het enige entertainment is. Op het dagelijkse programma staan onderdelen zoals bekertjes flippen, de quiznight, de poolparty en uiteraard beerpong, alles lekker hard over de boxen begeleid door óf enthousiaste aanmoediging van entertainer óf hits uit de zero’s. Maar met het goede voornemen om ons te mengen stappen we onder de douche, kleden we ons leuk aan en… voelen ons 108 jaar oud. Populaire gesprekonderwerpen bij de hosteljeugd zijn drinken en drinken en hier zijn ze uiteraard ook verdomd goed in. We besluiten het even aan te kijken, een potje te poolen, nog een biertje te pakken en om 11 uur liggen opa en oma keurig in bed. De oordopjes stevig in want de muziek blijkt onze rustige kamer toch prima te bereiken.


We blijven een aantal dagen in Mui Ne en besluiten ons voor een tour op te geven langs de rode en witte zandduinen. Hiervan blijkt eigenlijk de rit achterin de jeep het leukst. Met de wind door onze haren, ja natuurlijk ook bij Nick, genieten we van het landschap. Bij de stops gaan we er ook wel even uit om met 3000 andere toeristen een foto te maken, al zakt Nicks zin om te fotograferen bij dit soort gelegenheden snel tot een historisch dieptepunt. Vooral de witte zandduinen leken volgens hem “verdraaid veel op de Oirschotse heide”.


Terug in het hostel installeren we ons bij het tweede zwembad. Zonder paal en volleybalnet, met de muziek op redelijk volume en dus een soort van verblijf voor de plaatselijke bejaarden. Tevreden lezen we in ons boek, nippen aan onze espresso terwijl ik op internet vast uitkijk naar het volgende hotel.


Volg ons dagelijks op Instagram: @reisbloggers



0 views

elkehofmans@hotmail.com