Search
  • El

Gauchos en rode wijn

Updated: Jan 2



Nippend aan m’n groene thee zit ik achter m’n laptop in een schattig bohemian airbnb tuintje, midden in Mendoza. Deze prettige, groene en gezellige stad staat vooral bekend om de vele wijngaarden en de Malbec wijn die hier vandaan komt. Er valt hier maar 300 mm regen per jaar, het is overdag warm en ’s nachts een stukje koeler. Ideale omstandigheden voor de druif om mooi op smaak te komen (dat stukje koeler is trouwens niet per se iets wat wij ervaren, ’s nachts puffend op bed met twee ventilatoren onze kant op gericht). Het is Mendoza waar we op een boerderij bij echte gauchos komen, een beetje zenuwachtig kijkend naar een wit, losgeslagen paard dat al 10 minuten non-stop door een weiland galoppeert. Het is namelijk de bedoeling dat wij hier straks een paard gaan beklimmen, hem de sporen geven en de bergen en zonsondergang tegemoet draven.

We krijgen een klein lesje in hoe je je knol in beweging zet, hoe hem te sturen en misschien wel het allerbelangrijkste: waar de parkeerstand zit op deze ongeveer 800 kg pure paardenkracht. Nick bestijgt een flink paard, krijgt hem in één keer aan de praat en huppelt mij vrolijk voorbij. Mijn merrie Andrea volgt trouw en steekt dan ook meteen haar kop bijna bij Nicks paard in de kont. Meerdere malen weet hij onderweg zijn paard stil te zetten zodat ik kan passeren (en poseren), helaas voor mijn ros blijkbaar het teken dat het voor iedereen tijd is voor een welverdiende pauze, inhalen is zéker geen optie. Dan maar een toffe foto van de gaucho die ons begeleidt in onze droomtocht langs de bergen van Mendoza. Geen makkelijke klus overigens, Nicks paard gaat soms zonder enige waarschuwing over in een serieuze draf en gierend van de lach gaan mijn paard en ik dus ook daar dan weer volledig stuurloos achteraan. Na 2 uur zijn we echt toe aan de Argentijnse asado met rode wijn, de pijn in onze gehavende billen verzachtend tot morgenvroeg.


Je kan Argentinië natuurlijk niet verlaten zonder de nationale drank te proeven en een tangoshow bij te wonen. Verbazingwekkend genoeg is dat eerste geen rode wijn maar… maté.

Een aftreksel van jonge blaadjes van de matéplant, gedronken uit een klein rond kopje door een bomba, een dik ijzeren rietje. In principe loopt iedere Argentijn de ganse dag met een enorme thermoskan te zeulen om het kopje elk moment aan te kunnen vullen, ook bijvoorbeeld achter het stuur zijn deze twee attributen van absoluut levensbelang.

Wat samen met de maté door het bloed van dit volk lijkt te stromen is natuurlijk de tango. Op een vrijdagavond gaan we naar een show en zijn netjes op z’n Hollands 10 minuten voor aanvang aanwezig. De door tl-buizen verlichte hal is om 23:15 uur nog vrijwel leeg dus we bestellen een bord vlees en een flinke karaf rode wijn (3 euro). De zaal druppelt uiteindelijk héél laat vol en wordt meteen muisstil wanneer een klaaglijke accordeon zijn eerste noten inzet. Alle muzikanten in soort jaren ’50 pak en heel serieus kijkend, voor mij Argentinië op zijn best…


Wanneer we na de show ’s nachts om 01:00 uur door het park naar huis slenteren, valt onze mond enigszins open. Hier is iedereen dus, dit vroegen we ons regelmatig af ’s avonds in lege restaurants. Complete families zitten met tuinuitzet picknickend in het park, alle speeltoestellen bezet door kinderen van peuter tot puber. Het is een vreemd tafereel, zo midden in de nacht. Verliefde stelletjes op een kleedje tegen elkaar aangekropen, bijna romantisch, al doet de kille verlichting van straatlantaarns voor mij toch net wat minder dan de stralen van een gezellig zonnetje.




De laatste dagen trots korte Spaanse zinnetjes produceren waarop ontvangers moeilijk fronsen en reageren alsof je Russisch praat…

Het Argentijnse zonnetje dat overigens soms behoorlijk verraderlijk is hier, blijkt later. In Salta huren we weer twee dagen een auto, dit land met enorme afstanden naar gewoon het volgende stadje laat zich het beste op deze manier verkennen. Als eerste op onze route Purmamarca, aan de voet van de speciale zevenkleurenberg. Zelfs met toeristenrommel in de straatjes en strenge oma die je entree laat betalen om een foto van de berg te maken heeft dit dorpje wel een schattige uitstraling en we stuiten zowaar op een straatje dat we niet met andere backpackers hoeven te delen.

Door naar de Salines Grandes, de zoutvlakte van Argentinië, met weer een fantastische, kronkelende route over de bergen. Helaas mag je met de auto de zoutvlakte niet op, dus besluiten we er “even” overheen te lopen. Geamuseerd door alle toeristen die aan de slag zijn om foto’s met dinosaurusspeelgoed of sprongetjes te maken raken we aan de praat met Nederlanders die je ook overal tegenkomt, totaal niet in de gaten hebbend dat we door de enorme spiegelende vlakte in een half uurtje langzaam rondom aangebraden worden.


Met rode armpjes gaan we nu onze laatste dagen Argentinië in. De laatste dagen menukaarten met standaard alleen maar keuze uit hamburgers, pizza, pasta of empenada’s. De laatste dagen met ons hoofd naar beneden lopend de stoep afspeuren om de 10.000 hondendrollen, vers gedraaid of opgedroogd en verkruimeld, te ontwijken. De laatste dagen boodschappen doen in de minst efficiënte supermarkten ter wereld. De laatste dagen trots korte Spaanse zinnetjes produceren waarop ontvangers moeilijk fronsen en reageren alsof je Russisch praat… Kortom: het was fantastisch, tijd voor een nieuw land!


Volg ons dagelijks via Instagram: @reisbloggers



249 views4 comments

elkehofmans@hotmail.com