Search
  • El

De yogales

Updated: Oct 7, 2019



Vriend en ik doen veel dingen in een andere volgorde dan gebruikelijk: op Bali voor het eerst samen naar de bioscoop, beginnen met samenwonen aan de andere kant van de wereld of tijdens onze wereldreis onze eerste gezamenlijk vlieguren maken. Zo ook de yogales. In Nederland gaat de vrouw, uiteraard vaak met vriendinnen, zelf al jaren op dinsdagavond naar yoga. Heerlijk ontspannend, de juf is zo aardig en welnee je hoeft écht niet zo lenig te zijn! Waarschijnlijk zal na deze uiteenzetting van stuk voor stuk goede punten weinig Nederlandse vent erop uit gaan om een hip yogamatje te scoren, zijn haar in een knotje te doen en zich per direct inschrijven bij de eerste de beste yogaschool.


Onder begeleiding van haar elf-achtige geluid zou zelfs Bert Visscher tot rust komen

Zo niet bij ons. Nick zat 3 maanden zonder mij op Bali en is yoga zelf, volledig uit eigen wil, gaan ontdekken. Ok, het lokaal zit boven een fitnesshonk – verzamelplaats voor mannelijk testosteron – dus de stap was relatief makkelijk gemaakt. De eerste week van mijn verblijf op Bali werd ik door vriendlief enthousiast naar alle eerder ontdekte plekjes gebracht (dit waren in verhouding verbazingwekkend veel eettentjes, maar daarover later meer). Zo ook Oddyssey, de fitness/ yogaschool die als treffende slogan heeft: “Go both ways”. Ik werd voorgesteld aan de lieve yogajuf Erin (oeps, sorry voor de mis-boks) met de meest ontspannende stem die ik ooit gehoord heb. Onder begeleiding van haar elf-achtige geluid zou zelfs Bert Visscher tot rust komen.

''De Teacher''

Daar lig ik dan, uitkijkend naar mijn eerste yogales op een langwerpig, rond kussen. Dit heet een bolster en op dat moment ben ik gelukkig nog niet op de hoogte van het feit dat dit voorwerp in de toekomst meerdere keren mijn leven gaat redden. Verdere benodigdheden: yogamatje, kussen met vertrouwde vorm van de bank thuis en blokken. Blokken? Waarvoor zijn die dan nodig? Ook dat zal later pijnlijk duidelijk worden. Ik kijk om heen en zie dat het klasje bestaat uit verschillende yogaliefhebbers:


1. Vrouw op wereldreis die, zoals hierboven beschreven, al jaren aan yoga doet. Legging en topje matchen, BH schittert door afwezigheid. Volledig zen zweeft ze het lokaal binnen, glimlacht naar de andere vrouwen en vlijt zich op haar matje neer.

2. De open – minded reiziger. Gehuld in doorsnee sportkleren of de herkenbare olifantenbroek. Staat, zoals de naam al zegt, open voor nieuwe ervaringen. Wil thuiskomen met voldoende verhalen en heeft zich met dit doel ingeschreven voor de proefles.

3. De teacher (niet te verwarren met de yogajuf). Deze persoon kan mannelijk of vrouwelijk zijn en heeft in Ubud (het yoga Mekka van Bali) de teacher training doorlopen. Sterk in alle poses, zélfs in het huppen naar de handstand.

4. De koppels. Samen uit samen thuis. Beiden geen helden in yoga maar genoeg doorzettingsvermogen om de les uit te zitten.


Goed nu gaan we echt beginnen. Ik mag lekker op mijn rug blijven liggen, easy peasy.

We gooien er wat ademhalingsoefeningen tegenaan en ik merk dat ik echt ontspan. Maar al snel gaat de moeilijkheidsgraad fors omhoog. Yogahoudingen als “ broken wings”, “pigeon” en de “frog” vliegen me om de oren en ik doe m’n best me in deze onmogelijke posities te wringen. De soepele turnster van vroeger is ver te zoeken en ik begin lichtelijk te zweten bij deze yin – yoga les, geschikt voor beginners.


''De Hero'' of toch niet..

De live dj zet zijn laatste liedje in, het einde van de les nadert. Tijd voor de “hero”. Dit houdt in dat je op je knieën zit met je billen tussen je voeten. De bolster ligt achter je ter ondersteuning van de rug. De rug moet dus plat naar achteren? Huh, maar dat is fysiek onmogelijk. Ik kijk links en zie dat alle vrouwen – ofwel slangenmensen – zich al moeiteloos achterover hebben geklapt. Ik kijk naar rechts en schiet in de lach. De yogajuf sleept in een verwoede poging Nicks rug te ondersteunen bolsters, kussens en blokken aan. Ook de andere aanwezige mannen hebben zichtbaar moeite om deze pose 3 tot 5 minuten vast te houden.

Gelukkig is het hierna tijd voor mijn favoriete gedeelte van de les: de savasana, ofwel totale ontspanning van lichaam en geest. Met een nat lavendeldoekje op de ogen en Erin die langskomt voor een kleine maar – o – zo – fijne schoudermassage, komen we weer tot onszelf. 90 (!) minuten later en een héél klein beetje soepeler lopen we de deuren van het lokaal uit, de trap af, terug naar de wereld met normaal flexibele mensen.

473 views5 comments

elkehofmans@hotmail.com