Search
  • El

De weg naar Mandalay

Updated: Oct 7, 2019



Reisbestemming Myanmar, ik persoonlijk heb er even aan moeten wennen. Een beetje een eng land, er gebeuren nog steeds onprettige dingen en als toerist kom je op sommige plekken ook gewoon niet binnen. Maar als we aan medereizigers naar hun mooiste bestemming vragen staat Myanmar steevast in de top drie. Vaak om de volgende redenen:

  • Het is geen super populaire bestemming, staat nog niet bij Kras als groepsreis vermeld, en is dus nog niet echt toeristisch

  • Het eten is er fantastisch

  • Niet onbelangrijk: er zijn ook daadwerkelijk hele mooie dingen te zien.

En omdat wij deze argumenten van allemaal verschillende soorten reizigers hoorden, van de doorgewinterde dreadlock olifantenbroekendrager tot het hockeymeisje op welverdiende studiebreak, besloten we Myanmar te testen op de eerdergenoemde punten.


1. Myanmar is nog niet super toeristisch

Mmm, deze vraag bleek na drie weken gedegen onderzoek het lastigste te beantwoorden. Zo begon onze reis "on the road to Mandalay”, richting het noorden van Myanmar. Met het pontje naar de overkant van de rivier want daar, in Mingun, liggen twee héle mooie tempels die we graag willen zien. We hebben een leuke foto in gedachten en zijn een beetje bang achterin de rij aan te moeten sluiten maar…. Niets is minder waar! De tempel is voor ons alleen, we kunnen lekker uitgebreid spelen met de driepoot en ik kan zelfs (achter een boom) even van outfit wisselen. TOP. Nick is op z’n blijst als de echte foto er precies uitziet zoals vooraf bedacht in z’n hoofd. De dag erna echter nemen we de tuk-tuk naar de bekende U Bein bridge, een hele lange en vooral hoge brug over een meer.

Inwoners van Mandalay lopen over dit gammele, houten gevaarte naar en van het werk en met de zonsondergang ontpopt hij zich tot een prachtige, idyllische en schilderachtige verkeersader. Vonden helaas ook 35 bussen met Chinezen. Geen kleine groepjes monniken die in gedachten verzonken over de brug slenterden maar duizenden mensen, voornamelijk toeristen, die dit plaatje vakkundig om zeep hielpen. Jammer.

Volgende bestemming: Bagan, een bijzonder stadje omdat het bijna meer tempels telt dan mensen. Als je een brommertje huurt als toerist is deze elektrisch en zo snor je geruisloos door een uniek natuurlandschap met duizenden tempels. Als je je ergens alleen-op-de-wereld waant is het wel in dit dorre landschap waar je eerder een verloren koe dan een inwoner passeert. Met onze stille knalpot onder ons kunnen we praktisch dóór de tempels heenrijden, een activiteit zeer geschikt voor de luie reiziger.

De volgende ochtend zetten we tegen al onze principes in om 5 uur de wekker, vissen onze lange broek, trui en muts uit de backpack en kruipen rillend tegen elkaar aan op het scootertje. In het pikdonker beklimmen we een tempel met een heel dun trappetje en kiezen een plekje tussen een Duitser, Japanner en Chinese familie. En dan is het wachten. Wachten op het begin van de dag, de eerste lichttinten en… het opstijgen van de ballonnen. Een combinatie van zonnestralen, geroezemoes van de mensen om ons heen en uiteraard het constante geklik van camera’s en telefoons. Maar op het moment dat de eerste ballonnen een paar meter hoog zijn en hun dagelijkse magische spel met de zon beginnen, worden alle nationaliteiten op de tempel unaniem heel stil.


2. Het eten is er fantastisch!

Ja, ja en nog eens ja! Wat een bijzondere, fascinerende keuken, totaal anders dan andere Aziatische landen. Voor onze eerste maaltijd in Mandalay bestelden we redelijk bescheiden een curry en een salade.

Toen kwam de ober en begon bakjes neer te zetten. En nog meer bakjes. En nog wat kommetjes, kruiden en soepjes. Net toen we deze vriendelijke jongen wilden zeggen dat we dit toch écht allemaal niet besteld hadden, zei hij “enjoy” draait zich om en loopt weg. O-M-G, dit is dus allemaal voor ons.

Uitgehongerd storten we ons op de bakjes met vlees, vis en vooral veel groenten. Wat een verademing na de Thaise keuken, ook zeker heel lekker maar waar voor mijn gevoel door de Pad Thai voor de sier drie miniworteltjes en een lente-ui worden fijngehakt. Vooral de thealeaf salad is een specialiteit in Myanmar en anders dan alle salades die ik als liefhebber ooit heb mogen proeven. Het blijkt geen toevalstreffer te zijn, overal waar we komen wordt de tafel vol gezet met heul veul bakjes en zelfs voor Nicks bodemdrift went het dat we ze gewoonweg niet allemaal leeg kunnen eten.


3. Er zijn écht hele mooie dingen te zien

Ook dit laatste punt is zeker waar, Myanmar heeft een aantal fantastische hoogtepunten met voor ons de ballonen van Bagan met stip op 1! De dag na de wekker stegen ze trouwens gewoon voor onze neus bij het dakterras ontbijt van ons hotel op. Een andere unieke ervaring was Naypidaw (spreek uit als: Ni–pie–daw). In 2005 besloot de regering van Myanmar om onduidelijke redenen dit als nieuwe hoofdstad aan te wijzen. Alle overheidsgebouwen moesten halsoverkop vanuit de oorspronkelijke hoofdstad verhuizen naar Naypidaw, zelfs de bekende tempel uit Yangon werd gewoon nagebouwd en uit de grond gestampt. De regering verwachtte blijkbaar dat deze nieuwe stad een regelrechte hit, bruisend en goedbezocht zou worden.

Dan komt een 20-baans snelweg natuurlijk goed van pas! Maar als inwoners niet zomaar massaal meeverhuizen en het toerisme uitblijft, zit je dus met een spookstad en 20-baans snelweg waar NIEMAND op rijdt te koekeloeren.

Met het gevoel de enige overlevenden van een kernramp te zijn overbruggen we deze bizarre, verlaten kilometers richting ons hotel in de nieuwe hoofdstad. Ook uitgestorven natuurlijk, zelfs booking.com kon het hier niet maken te dreigen met dat we momenteel “de laatste kamer” aan het bekijken waren. Ons hotel formaat Hilton delen we met 5 andere toeristen, het personeel ligt in de gang op de grond te slapen en op het zwembad drijft een verdachte substantie. We genieten toch twee nachten van deze extreem goedkope, luxe hotelkamer en ik rol me sinds lange tijd weer prinsheerlijk op tot een bolletje in een zeldzaam dekbed (oh ik mis deze zo!). Na twee eenzame ontbijtbuffetten checken we opgelucht uit en pakken het busje naar het levendige, bruisende Yangon, onze eindbestemming in Myanmar.


Volg ons dagelijks via Instagram: @reisbloggers


240 views3 comments

elkehofmans@hotmail.com