Search
  • El

De nachtbus

Updated: Oct 7, 2019


Onze ervaringen met busreizen in Vietnam zijn, op een luidruchtige familie na, tot nu prima. Het landschap is mooi, er is buiten veel te zien en zelfs Nick kan zijn pootjes strekken omdat je ook overdag met een sleeperbus reist. Dus als we op het schema Da Lat – Hoi An reistijd 13 uur zien staan, kopen we zonder te aarzelen een kaartje en vullen onze tas met ons favoriete eten voor onderweg: Bahn mi’s en Pringels.


Om 17:00 uur gaat onze bus vertrekken en ruim op tijd zijn we op het busstation. Ik zie de chauffeur bij een oud vrouwtje 4 Red Bulls inslaan (hier zijn het nog de old school gouden blikjes met héél veel cafeïne die in Europa al lang een giftig kruis op het labeltje hebben gekregen) en deze netjes rangschikken op het dashboard. Ik vraag aan hem of we al in de bus mogen, de plekjes onderaan zijn gewild dus deze willen we graag veiligstellen. Hij snauwt iets wat lijkt op “five o’clock” maar trekt ondertussen wel onze backpacks naar binnen. Dat is vreemd want normaal gaan die onderin de bus, maar we willen niet meteen ruzie maken en laten het maar zo.

Later mogen we onze tassen volgen, deze liggen inmiddels achterin opgestapeld, en samen met zo’n 6 andere reizigers zoeken we een plekje onderin uit. De twee buschauffeurs zijn het hier echter om onverklaarbare redenen– de bus is verder leeg –niet mee eens. Ze wijzen naar ons, tellen ons: “one, two” en wijzen daarna naar twee hoge plekken achterin de bus. Als we vragen waarom we moeten verhuizen, kijkt de chauffeur – vanaf nu “draak” genoemd – van ons weg, doet zijn ogen dicht en maakt een soort van wappergebaar met zijn hand. Daar zijn we natuurlijk niet bijster van onder de indruk, maar zodra hij met onze laptoptassen aan de haal gaat, besluiten we ons verlies te nemen en hem te volgen.


Draak en medechauffeur nemen plaats voorin de bus en eindelijk gaan we vertrekken. Da Lat ligt vrij hoog dus de eerste kilometers gaan door de bergen. Het tempo ligt ook vrij hoog en de hand van de chauffeur lijkt te zijn vast gesmolten aan de claxon, met veel kabaal doorkruisen we de Vietnamese binnenlanden. De discoverlichting gaat uit en we proberen wat te ontspannen, al is die toeter vrij storend voor m’n zorgvuldig samengestelde playlist voor onderweg. Enigszins jaloers kijk ik naar links waar Nick lekker wat Netflixjes wegkijkt, in een gewone bus word ik al snel misselijk laat staan in een bus die trompetterend door alle kleine bochtjes scheurt.


Ik dommel net even weg als Nick me aantikt en de kaart op zijn telefoon laat zien, we blijken al een tijdje geleden de afslag naar het zuiden in plaats van naar het noorden genomen te hebben. We controleren nog even of onze medereizigers ook richting Hoi An gaan en of zij snappen waarom we dan precies de verkeerde kant op rijden. Met grote vraagtekens boven onze hoofden kijken we naar buiten als draak opeens een tijdje tegen het verkeer in rijdt en stopt bij een benzinepomp, annex postkantoor begrijpen we later.


We krijgen als toeristen het gevoel dat we blij mogen zijn dat we met deze “rijdende brievenbus” mee mogen rijden terwijl we natuurlijk gewoon voor deze plaatsen hebben betaald

Al snel wordt ons nu duidelijk waarom wij achterin de bus moesten liggen, de ene grote doos na de andere wordt de bus binnengedragen en op de slaapplekken opgestapeld. De onderkant van de bus deed blijkbaar al dienst als pakketjesopslagplaats want de postkantoormedewerkers beginnen deze leeg te laden. Alles bij elkaar neemt het flink wat tijd in beslag voordat we onze weg – nu gelukkig wel naar het noorden – vervolgen. De rest van de rit verloopt zacht uitgedrukt onrustig. We stoppen nog regelmatig om dingen in of uit te laden (vreemde lading: 1000 eieren netjes opgestapeld onderin de bus vervoeren) en elke keer gaat dit echt op z’n Aziatisch: mega inefficiënt. Er kan gerust een man of 5 een tijd voor de bus staan, hier wat naar kijken en wijzen en dan dozen eerst vanuit een vrachtwagen op de grond zetten en later weer in de bus. Voor mijn gevoel had dit klusje met deze mankracht ook in 10 minuten gepiept kunnen zijn, dit zijn duidelijk geen arbeiders die voor de “werknemer van de maand” titel gaan.

We krijgen als toeristen het gevoel dat we blij mogen zijn dat we met deze “rijdende brievenbus” mee mogen rijden terwijl we natuurlijk gewoon voor deze plaatsen hebben betaald.


Uiteindelijk val ik gelukkig toch voor een aantal uur in slaap, al word ik heel vroeg in de ochtend weer wakker doordat draak bij elke brommer die hij passeert ongeveer 15 keer op de toeter drukt, wat een ongelofelijke herrie! Om 7 uur ’s ochtends, ruim 2 uur later dan gepland, stoppen we ergens langs de weg terwijl de chauffeur “Hoi An, Hoi An” schreeuwend door de bus ons kenbaar maakt dat we blijkbaar onze bestemming bereikt hebben. Gebroken zoeken we onze spullen bij elkaar, stappen uit de bus en zetten koers richting ons hostel. Het gaat een lange dag worden voordat we eindelijk naar bed kunnen.


Volg ons dagelijks op Instagram: @reisbloggers

1,023 views3 comments

elkehofmans@hotmail.com