Search
  • El

Dag, dag allemaal... 10 jaar onderwijs

Updated: Oct 23, 2019



Dit was ie dan. Mijn laatste dag werkzaam in het onderwijs. 10 jaar, voorbij gevlogen. En hoewel ik aan alles in mij voel dat dit voor mij de juiste keuze is, kan ik niet anders dan terugblikken op mooie jaren die mij veel gebracht hebben.


Na eerst een half jaar psychologie gestudeerd te hebben, voelde ik me op die grote universiteit als net 18 jarige vrij verloren. Ik nam een moment om eens goed om me heen te kijken en zag mijn moeder al ruim 30 jaar met diepe liefde voor het vak naar dezelfde school fietsen. Dit kon niet anders dan een bijzonder mooi beroep zijn.


Dat ik op de allereerste dag van de introductieweek op de pabo tijdens het witte-shirt-versieren meteen één van mijn huidige beste vriendinnetjes zou ontmoeten, is al goud waard en vanaf daar is het alleen maar beter geworden. Het jaar erop verbaasde ik mezelf door als “mama”, oftewel begeleider, mee te gaan op introductiekamp. Mijn intense afkeer van alles wat met een kamp te maken heeft zat diep, maar hier kon ik me voor het eerst zowaar overgeven aan verplichte activiteiten en gezamenlijk ontbijten met corvee. Later als juf behoort het jaarlijkse uitje naar het kamphuis weer ouderwets tot een gruwelmoment. Ik zou graag willen zeggen dat de blije, met zand besmeurde kinderkopjes die met een glundergezicht marshmallows roosteren het waard zijn, maar ik kan niet anders dan opgelucht zuchten als ik de kille, ongezellige scoutingruimte aan het einde van de dag met de veel te grote sleutelbos weer mag afsluiten.


Hij zet zijn eerste memorabele stappen in mijn kleuterklas, ziet het planbord, kotst zijn eigen schoenen onder en zijn eerste schooltrauma is een feit

Na mijn afstuderen op de Klimboom en wat invallen komt dan eindelijk het moment: m’n eerste eigen klasje. Iedere juf of meester zal het beamen, dit is echt vet speciaal. Geen mentor meer die achterin de klas gaat zitten, gewapend met notitieblokje driftig neer te pennen dat je tijdens de rekenles als net-puber-af niet weet wat “kosten koper” betekent. Ja, dit had je moeten voorbereiden. Geen ellenlange lesvoorbereidingen meer waarin je elke scheet vooraf probeert te bedenken en voor zijn, terwijl het charme van lesgeven juist is inspelen op waar de kinderen op dat moment mee bezig zijn, met ze meebewegen en hun enthousiasme proberen vast te houden.

Ik kom bij de jongste leerlingen van de school terecht, een gedroomde kleuterjuf was ik denk ik echter niet… Zo was er tijdens het invallen kleuter E., die heel de dag maar wat voor zich uit zat te kijken, die ik voor mijn gevoel echt moest aansporen om een werkje te kiezen en mee op te ruimen. Een beetje irritant vond ik zelfs, tot het moment dat een glunderende moeder haar uit school kwam halen en mij ietwat gespannen vroeg hoe haar eerste dag gegaan was. Ai… Van kleuter M. wist ik heel goed dat hij kwam “wennen”, we zaten met zijn allen klaar in de kring om hem te ontvangen. Hij zet zijn eerste memorabele stappen in mijn kleuterklas, ziet het planbord, kotst zijn eigen schoenen onder en zijn eerste schooltrauma is een feit. Het moge duidelijk zijn dat ik nooit de gezellige, fröbelende kleuterjuf ben geworden, maar de kinderen uit mijn eerste eigen klas “de Monsters” zijn me wel altijd bijgebleven. Want ook al raakten puzzelstukjes bij mij kwijt, vergat ik het liedje van in de rij staan en raakte ik elke dag een stukje gefrustreerder van het opendraaien van bekers die “super hulk papa” wel erug strak dicht had gedraaid, hoe ontzettend bijzonder is het dat een leerling uit deze klas afgelopen jaar in groep 8 zat als taalopdracht een brief moest schrijven naar zijn lievelingsjuf en dat deze dus uiteindelijk bij mij in de brievenbus terecht kwam.


De middenbouw was meer mijn ding, en fulltime juf zijn betekent in de praktijk dat je soms meer tijd samen doorbrengt dan dat kinderen met hun ouders doen. Altijd een grappig moment als de wangen van een leerling rood kleuren nadat hij je net op de schouder heeft getikt en “mama” of in sommige gevallen zelfs “oma” noemt. Niet gek overigens in deze tijd waar de oppas opa en oma hedendaagse helden zijn. Heel bijzonder om leerlingen in mijn groep 3-4-5 zich te zien ontwikkelen van net beginnende lezers tot al zelfbewuste minimensjes die(powerpoint)presentaties houden over duurzaamheid. Lastig was het dan ook om dit klasje achter te laten en op wereldreis te gaan en ontroerend waren alle knuffels die ik afgelopen maand kreeg van oud-leerlingen én hun ouders toen ik een dagje kwam invallen. De kleuters zijn ongemerkt langs mij heen de klas in geglipt die ochtend…


Mijn laatste periode als juf heb ik op verschillende scholen mogen afsluiten, waaronder de Reigerlaan, de school van mijn moeder. De school die altijd iets magisch voor mij had, waar ik mijn kinderfeestje in de gymzaal mocht houden en waar iedereen “juffrouw Marietta” tegen mijn moeder zei.

Al zijn het dan maar tien jaartjes geweest, ik hoop dat ik deze periode kinderen heb mogen helpen, begeleiden, ondersteunen, doen groeien, laten lachen, wakker mogen schudden en gewoon met plezier naar school heb laten gaan.


En ook al heb ik me op de pabo slechts door één luttele muziekles heengeslagen over een dikke beer die uit Artis is ontsnapt, toch sluit ik nu graag muzikaal op z’n juf Anks af:

Dag, dag allemaal, wat fijn dat je er was…

Volg ons dagelijks via Instagram: @reisbloggers

elkehofmans@hotmail.com