Search
  • El

Camper & kustleven

Updated: Oct 7, 2019


Rugzakken achterin, zonnebrillen op, voetjes op het dashboard en roadtrip muzieklijst aan: wij zijn helemaal klaar om zuidwest Australië per camper te verkennen. Ok toegegeven, ons beestje is wat minder luxe dan gedacht. Het keukentje bestaat uit een gaspit en een soort pompkraan, het bed opbouwen blijkt een flinke klus en met een heuveltje optrekken heeft onze Toyota uit 1998 het op z’n ouwe dag erg zwaar. We inspecteren hem op beschadigingen (veel), luisteren naar de uitleg over de automaat (fjiew, onze linkerarm hoeft niet aan de bak met schakelen) om vervolgens ons campertje vrij te laten op de openbare weg.


Alles wat tot eenpansgerecht verwerkt kan worden, maakt een kans

Missie 1: boodschappen doen. Nou ja, eigenlijk is de winkel vinden al de eerste hindernis. We rijden erg lang over een soort van industrieterrein die we later nog veel meer tegen zullen komen. Uiteindelijk vinden we een supermarkt ergens ondergronds weggestopt. Boodschappen doen met een beperkt budget in Australië is niet zo leuk. Eigenlijk gewoon echt stom. We houden beiden van gezond eten maar zien onszelf zowaar de ingrediënten voor pasta met Smak in ons winkelmandje doen. Alles wat tot eenpansgerecht verwerkt kan worden maakt een kans, samen met natuurlijk de Skippy pindakaas en een aantal (Hoegaarden!) witbiertjes. Zo winkelend kijken we er eerlijk gezegd best naar uit om kneuterig te gaan kokkerellen in onze, ja laten we het maar gewoon buitenkeuken noemen.


Missie 2: naar Cotesloe rijden, een leuk plaatsje aan zee. Je zou zeggen dat dit met maps.me (offline versie van google maps) niet zo ingewikkeld moet zijn, maar dan heb je mij nog niet laten navigeren. Voor mijn gevoel beweegt ons stipje voor de ene keer snel en dan weer langzaam, we missen dus vaker de goede afslag dan dat we hem nemen. Nick raakt begrijpelijk geïrriteerd, vindt het vreemd dat ik het scherm houd in de richting die we rijden en niet gewoon met de zee aan de kant waar hij daadwerkelijk is. Maar ook na deze verandering helaas weinig verbetering, dit biedt weinig hoop voor de rest van de week. We komen uiteindelijk toch in Cotesloe aan, we schieten een mooie dronefoto van de pier, drinken een lekkere cappuccino bij een Italiaantje en genieten van de vrijheid van dit leven.


Missie 3: de eerste slaapplaats vinden. Hier vind ik het een beetje spannend worden, ik heb het kampeergen niet bepaald van huis uit meegekregen. We rijden een tijdje rond en kiezen uiteindelijk voor een parkeerplaats aan zee. Dit klinkt iets romantischer dan dat het was. Eigenlijk is het de hele nacht door een komen en gaan van auto’s, sommige mensen klappen hun stoel naar achteren voor een dutje, anderen zitten een tijd te bellen of doen helemaal niks. Mensen die mij kennen, weten dat ik slapen tot kunstvorm verheven heb. In principe kan ik altijd en overal slapen, maar hier heb ik er moeite mee. Met dichte gordijntjes, waar ik regelmatig met m’n zaklampje tussen schijn om de parkeerplaats op ongure types te scannen, zie ik het alweer snel een beetje lichter worden. De ochtend breekt aan, goede morgen zwerver, tijd voor een ontbijtje. Tafeltje uitklappen, theetje zetten en lekker in het zonnetje yoghurt eten, hier zie ik zowaar de charme wel van in en ik kijk uit naar de rest van de week.


We vervolgen onze weg richting het zuiden, naar Margaret River. Bij het noemen van deze naam beginnen de ogen van alle Australiërs te glimmen dus we hebben er alle vertrouwen in. Hoe zullen we Margaret River eens omschrijven? Het is een flink gebied, mooi groen, bossen eromheen, dat begint goed! Dan blijkt Margaret River werkelijk alles te produceren wat ik lekker vind in het leven. In elke straat zitten drie wijngaarden, kaasmakerijen en….. chocoladefabrieken! En wat is nou het allerbeste aan dit hele verhaal? Je mag alles overal gratis proeven! Jazeker beste lezer, je begrijpt het goed: wij waren in een waar smulparadijs beland! Het valt ons wel op dat we ver uit de jongsten zijn, dit blijkt vooral een hemel voor de gepensioneerde Australiër en we zien hen wijn met dozen tegelijk inslaan. Uiteindelijk hebben ook wij onze favoriete plekjes gevonden en gewapend met een paar heerlijke kaasjes en wijntjes parkeren we onze camper opnieuw aan zee. Met de kampeerstoeltjes uitgeklapt kijken we samen met Carlos en Laura, eerder op Bali ontmoet, naar een volmaakte zonsondergang. Als we ’s ochtends wakker worden op deze verlaten plek en in zee de dolfijnen zien zwemmen, kijken we elkaar aan en denken hetzelfde: “hier doen we het allemaal voor”.


Dat klinkt natuurlijk fantastisch en dat was het ook. Als vrouw in een camper heeft dit echter soms ook wel onhandigheden. Na een week was ik eigenlijk wel klaar met geklungel van lenzen in en uitdoen in zonneklepspiegel, liggend op bed me aankleden en douchen bij het openbare zwembad. We sluiten af met een perfecte overnachting aan het “penismeer” en hebben nog tijd om naar de Pinnecle Desert te gaan. De weg hier naartoe was genieten, het rijden door deze trekpleister met opstandige kleuter daarentegen toch wat minder. Nick houdt niet van massatoerisme en was dus allerminst gecharmeerd van deze rechtopstaande stenen in de woestijn.


Op de weg terug naar Perth neem ik voor de eerste keer plaats achter het stuur, helaas met aan de kant van de weg meer dode dan levende skippy’s. Met Eddie Vedder over de boxen en de zakkende zon in m’n achteruitkijkspiegel, komt een einde aan dit fantastische avontuur in “the land down under”.



320 views

elkehofmans@hotmail.com