Search
  • El

Altijd als laatste opgepikt

En ander leed van de toeristentour


Wanneer wij op een nieuwe bestemming op reis arriveren, hebben wij altijd gemengde gevoelens bij het fenomeen toeristentourtje. Deze biedt namelijk zowel voor- als nadelen. Reizen op behoorlijk tempo kost over het algemeen redelijk wat organisatie, van het boeken van bussen, uitzoeken van fatsoenlijke hotels tot het onvermijdelijk afspeuren van Tripadvisor naar een schattig (koffie)tentje met “fingers crossed” een goede bak yoghurt of “hell yeah” een hemels opgemaakte smootiebowl.

Alles, maar dan ook echt álles, geef je op dat moment bewust uit handen

Je kan je dus voorstellen dat het soms heerlijk is om in één rechte lijn naar een reisbureautje te lopen, met je vinger te wijzen naar de eerste de beste aanbieding, je portemonnee te trekken en de volgende ochtend over het algemeen héél vroeg te worden opgehaald. Alles, maar dan ook echt álles, geef je op dat moment bewust uit handen, aangezien de betreffende tourtjes natuurlijk allemaal all inclusive zijn. Beginnend bij dus meestal dat vreselijk vroege ophaalmoment, maar ook…. wanneer te stoppen, wanneer te plassen, wanneer koffie te drinken, wanneer een voorstelrondje te doen, wanneer een fotomoment te ondergaan, wanneer nog een extra stop te maken voor een ander mooi uitzicht, wanneer chips te kunnen kopen voor de busreis die toch weer 3 uur langer duurt dan gepland, wanneer je even je ogen dichtdoet in het busje en uiteindelijk wanneer je begint aan het allerbelangrijkste: de daadwerkelijke activiteit.

Hier draait het natuurlijk allemaal om: de entree tot een bijzonder natuurverschijnsel ofwel cultureel bouwwerk. Je reist niet voor niks de wereld rond dus deze wil je natuurlijk niet missen. Het zelf regelen om naar deze wereldwonderen te gaan is vast mogelijk, maar kan ook best ingewikkeld zijn en soms heb je gewoon echt geen andere keuze dan je over te geven aan de grillen van een reisorganisatie. De Rainbow Mountain in Peru is hier een mooi voorbeeld van. Wij zouden tussen 04:30 en 05:00 uur opgehaald worden bij ons hotel in Cuzco, de berg ligt een behoorlijk eind van dit stadje af en je wil niet achteraan in de toeristenrij aansluiten. Braaf als wij zijn, staan wij klokslag 04:30 uur klaar buiten in het steegje voor ons hotel, vervelend als wij het zouden vinden als andere mensen op ons moeten wachten.

05:00 uur: geen busje.

05:15 uur: nog steeds geen busje te bespeuren.

05:30 uur: ok, zoeken naar een telefoonnummer en toch maar eens bellen.

Geen probleem, we worden over 10 minuten opgehaald. 20 minuten later hijsen we ons met tassen in een soort aftandse taxi, waar is het busje? Bestuurders opa en oma spreken geen Engels maar scheuren door de stad om ons even later af te droppen bij het langverwachte busje, we waren duidelijk vergeten. Kan gebeuren. Anderhalf uur later stoppen we voor het “uitgebreide ontbijtbuffet”. In de praktijk zijn dit twee droge broodjes met jam. Weer anderhalf uur in het busje om daarna uit te stappen aan het begin van de hike naar Rainbow Mountain. Een flinke klim op 5200 meter hoogte, met het laatste stuk stijl omhoog en tot overmaat van ramp begint het ook nog te hagelen.

Hijgend komen we boven aan, achter precies 3000 andere toeristen die krampachtig een foto van de berg proberen te maken die nu eigenlijk meer 5 kleuren bruin is dan de mooie kleuren op Instagram. Verkleumd en doorweekt (#regenseizoen in Peru) zitten we later terug in het busje inclusief lunchstop, een aardappelsoepje gecompleteerd met witte rijst, en als bonus nog twee extra stops bij fantastische meren (lees: bruine plassen) langs de weg. Het lijkt of de toeristenbureautjes denken dat hoe langer een tour gerekt wordt, hoe blijer de klant is. Iets met meer waarde voor hun geld. Dat dit dan over het algemeen gewoon uitpakt in het busje parkeren en tja, niks doen, is niet relevant. Ongeveer 12 uur later storten we uitgeput op ons bed in Cuzco neer.


Hebben de tourtjes dan geen voordelen, waarom trap je er dan steeds weer in? Jawel, ze hebben één groot pluspunt, iets wat wij zelf niet kunnen regelen: groepsgevoel. Zeker als een tourtje meerdere dagen duurt, kan hier niks tegenop. Natuurlijk moet je ook hier een beetje geluk mee hebben, maar vaak staat iedereen open voor gezelligheid.

Zo ook de laatste tour naar Machu Picchu, waarbij vooral het weer zacht gezegd niet echt meewerkte. Het begon al met het mountainbiken door de Peruaanse bergen in de stromende regen: zeiknat tot aan je onderbroek. Ziplinen, verkleumd en doorweekt van ravijn naar ravijn. De daadwerkelijke klim omhoog naar Machu Picchu himself: nat, uitputtend en in de eerste twee minuten voorbij gerend door onze 23-jarige Australische groepsgenoten. Leuke gasten waarmee wij drie dagen fijne gesprekken hebben gehad, met biertjes geproost hebben en broederlijk schouder aan schouder geslapen in busjes. Bovenaan gekomen was Machu Picchu eerst ernstig verlegen en hield zich twee uur lang verscholen achter dikke pluimen mist en regenwolken, waardoor wij gedwongen werden in regenponcho beschutting te zoeken onder een nét niet beschutting biedende boom.

Waar we, toen we bijna op punt stonden om eieren voor ons geld te kiezen, ineens het vooral Aziatische gemompel hoorden verstommen en iedereen zijn schuilplaats verliet om dan toch de machtige ruïnes te mogen aanschouwen. Je kijkt elkaar een keer aan en alle ellende van het tourtje is vergeten: dit is waarvoor wij reizen.

Top 5 overige tourfrustraties:

1. (Ontbrekende)stops voor eten. Ofwel midden in de nacht (BAM, lampen aan) bij een shady wegrestaurantje, in Azië een veelvoorkomende maffiapraktijk, ofwel overal met gierende banden voorbij scheuren en dus verhongeren in de bus.

2. Vooral in Peru: een tourtje met Engelssprekende gids boeken en deze door het overweldigende massatoerisme pas terugzien op de terugweg in de bus.

3. Wachten, wachten en nog eens wachten. Wij zijn over het algemeen redelijk snel, wellicht tegen verwachting in maken we geen 2000 foto’s van elk standbeeld, andere mensen zijn daarentegen doorgaans behoorlijk langzaaaaaaaam.

4. Op weg van/naar een activiteit stoppen en gedropt worden bij een pottenbakkerij, gehandicapte mozaïekmakers of blinde Myanmarse wevers en verplicht een soort Efteling-wachtrij-parcours afleggen door de werkplaats.

5. Het niet waar maken van beloftes. Gouden bergen, warme douches, uitgebreide buffetten, werkelijk waar álles wordt je beloofd…


Volg ons dagelijks via Instagram: @reisbloggers


Maar als je er dan eenmaal bent...





0 views

elkehofmans@hotmail.com