Over El

  • Facebook Social Icon
  • Instagram Social Icon
  • LinkedIn Social Icon

Nog een aantal weken heb ik om 11:45 uur honger gehad. De tijd waarop elke dag op school de bel voor de lunch ging. Op woensdag was de school trouwens pas om 12:30 uur uit, waardoor iedereen - leerkrachten en leerlingen - de laatste drie kwartier met volle hoofden en lege magen er toch nog het beste van probeerden te maken. Ok, eindelijk tijd. Werkjes mee naar huis, kinderen uitzwaaien en uitgehongerd naar het koffiehuis. Iedereen had medelijden met de collega die net de eerste hap uit z’n boterham wilde nemen tot hij of zij (hoogstwaarschijnlijk zij) haar naam hoorde vanuit de gang. Daar was de ouder met maar één klein vraagje over de spreekbeurt van morgen en of deze niet verzet kon worden… En hoe zit het ook alweer met het uitstapje, de ruzie van gisteren, het huiswerk en het afscheidscadeau voor het einde van het jaar? 

 

Hoe totaal anders is mijn leven nu. Ik zit al een aantal weken op Bali, eet wanneer mijn lijf honger heeft en voel me vrijer dan ooit. Maar hoe ben ik - best wel gestructureerd mens dat tot nu toe redelijk de gebaande paden heeft gevolgd - in godsnaam op Bali terecht gekomen…? Wellicht omdat mijn vorige relatie na ruim 10 jaar eindigde? Doordat een vriendin die me op een weinig inspirerend feestje aantikte, naar een knappe vent wees, en zei: “Dit is Nick, die is leuk en gaat op wereldreis” waardoor het toch nog een memorabele avond werd? Omdat ik mezelf niet meer helemaal kon motiveren voor mijn werk? Waarschijnlijk een combinatie van al deze factoren. Feit is dat Nick 13 oktober 2017 op mijn pad kwam, we meteen klikten op meerdere gebieden met als belangrijkste muziek en reizen. Een fijne periode van muzikale avonden volgde. Totaal ontspannen en zonder verwachtingen want hé hij gaat toch op wereldreis. Zijn vertrekdatum van 1 januari werd naar 1 april uitgesteld. Ineens meer tijd samen, wat gaan we doen? Naar het jaarlijkse Kerstdiner van mijn vrienden, toch maar elkaar voorstellen aan de ouders en zelfs mee op familieweekend. Mm, zonder dat we het in de gaten hadden, waren we onbedoeld toch wel erg dicht in de buurt van vriend & vriendin gekomen.

 

Natuurlijk kwam 1 april als een sneltrein aan gedenderd. Inmiddels waren de plannen er voor mij om in de zomervakantie 5 weken langs te komen, om te kijken hoe het me zou bevallen. “Maar wie hou je dan voor de gek?” benoemde m’n lievelingscollega terecht. Samen zagen we tijdens het buitenspelen met de kinderen al voor ons hoe Nick en ik na 5 perfecte weken op het vliegveld van Bali weer afscheid moesten nemen van elkaar. Misschien wel tot lichtelijke vreugde van een andere vriendin die al vanaf dag één de brief voor “ All you need is love” klaar had liggen.

 

De beslissing om voorlopig te stoppen in het onderwijs, mijn appartement op te zeggen en samen met Nick dit avontuur aan te gaan, leek verbazingwekkend genoeg ineens niet zo heel gek. Een aflevering van “Ik vertrek” die voor veel mensen om mij heen begrijpelijk vrij onverwachts kwam. Een roerige periode volgde met veel afscheid nemen, regelen, mooie woorden, verrassingen en nieuwe inzichten. Mooie gesprekken die anders niet gevoerd zouden zijn. Van bewonderend tot verdrietig. Uiteraard ga ik vrienden, vriendinnen en familie ontzettend missen en vermoed zij mij ook. En voor de betreffende vriendin: “All you need is love” is nu overbodig maar ik ben blij dat ik heb kunnen bijdragen aan een goed verhaal voor bij de kapper.

 

15 juli 2018 ben ik op het vliegtuig naar Bali gestapt, het onbekende, het avontuur en Nick tegemoet. Een fantastische groep mensen in Eindhoven achterlatend die hopelijk op me wacht, die zin heeft om mee te leven met en te lezen over onze avonturen aan de andere kant van de wereld.

elkehofmans@hotmail.com